برخی گمان میکنند پیروزی صرفاً در «نابودی کامل دشمن» معنا مییابد. اما پرسش راهبردی اینجاست: اگر آمریکا شکست نخورده است، چرا از موضع «تسلیم بیقید و شرط» در روزهای نخست جنگ، امروز به انعطاف و پذیرش میز مذاکره رسیده است؟ این عقبنشینی آشکار، خود نشانهی پیروزی راهبردی ماست.
در نبرد نامتقارن، بقای طرف ضعیف، بزرگترین پیروزی و ناکامی طرف قوی در دستیابی به اهدافش، شکست راهبردی محسوب میشود. آمریکا با تحمیل هزینههای سرسامآور، از جمله مصرف ذخایر موشکهای چند میلیون دلاری خود ، نتوانست اراده ملت ایران و ساختار آفندی یا پدافندی ما را فلج کند.
بحران موجودی مهمات، افزایش تورم داخلی و رشد قیمت بنزین در آمریکا، همگی نشانههای فرسایش ارادهی سیاسی در واشنگتن برای ادامه جنگ است.
بنابراین، مذاکرهی امروز نه به معنای تسلیم، که تثبیت همین پیروزی با حداقل هزینه است.
در حال حاضر دست بالا برای ماست و ترامپ کلافهتر و محدودشدهتر از آن است که بتواند ادامه دهد.عقل راهبردی حکم میکند با پافشاری بر مواضع، نمایش ارادهای محکم و اثبات آمادگی برای تداوم جنگ، این فرصت را غنیمت شمرده و دشمن را به دادن امتیازات بیشتر وادار سازیم تا این پیروزی را با کمترین هزینه تثبیت کنیم.
03:02 - 26 May 2026
2 Reactions
126 Views