تا آن روز هیچ‌گاه به این فکر نکرده بود که ما انسان‌ها، بیشترِ اطرافیانمان را تنها به اندازه‌ی اسم کوچکشان می‌شناسیم.حتی اگر سال‌ها و سال‌ها در کنارشان شب را به صبح رسانده باشیم، باز هم از آن‌ها چیزی جز نامی کوچک نمی‌دانیم.اصلِ ماجرا همین است . . .همین ناشناختگیِ عجیبِ آدم‌هایی که بی‌آنکه بخواهند،
آرام و بی‌صدا از زندگی‌مان پر می‌کشند.و ما گاهی حتی نبودشان را هم نمی‌فهمیم، چون نبودنشان نیز در همان مهِ ناشناسی گم می‌شود.آدم‌هایی که آمده بودند تا باشند، اما ماندنشان، مثل خودشان، ناشناس ماند.
18:48 - 30 October 2025