-چون ستارهای خاموش در اشتباه بودم، عزیزم... و دردِ اشتباه چون لکهای بر پیراهن سفید ابریشم، هیچوقت مرا ترک نخواهد کرد. آنقدر غرق در نقصهایم بودم که یادم رفت کامل بودن از من برنمیآید.رنجهای من به تار مویی از تنهایی بند بود، نمیتوانستم دل بکنم از تاریکی.
من داشتم فرار میکردم از خودم؛ از پشتسر، از چیزی که باید مییافتم. تو را ندیدم، وگرنه تو شیطان نبودی. من از کشف خودم میترسیدم.رها کردن دستها کار من است... کشتیِ سوزان غرق نمیشود، فقط مثل ستارهای خاموش میمیرد.و هیچکس، هیچکس جز خودم، نمیتواند اینچنین به من صدمه بزند.-دلنوشته
09:46 - 10 March 2026
4 Reactions
65 Views
1 Reply
