امروز ۱۶ اردیبهشت هست و طبق روال هرسال، خانواده و دوستان و آشنیان، حتی اپلیکیشنهای موبایلم تولدم رو تبریک گفتن...ما هر سال تولد دنیایی خودمون رو جشن میگیریم، در حالی که داریم به یک ابدیت نزدیک میشیم!
همهی ما یه روز توی تقویم داریم که از لحظهی ورودمون به دنیا، برامون علامت زده شده؛ سالروزِ وفات! 🥲چه بخواهیم و چه نخواهیم، یک روزی این دنیا رو ترک خواهیم کردو هرسال یکبار از کنار این روز میگذریم،بدون اینکه بدونیم سالهای بعد یا شاید سال بعد،این روز یادآوره وفات مابرای اطرافیانمون خواهد بود...
نمیدونم چه روزی، چه ساعتی و در چه مکانی...فقط از خدا میخوام که مولا رو با لبخند ببینم و جان بدم💔از همه تبریکها ممنونم. اگر دوست داشتید هدیهای به من بدید،به نیت عاقبتبخیر شدن و نوکری برای شیعیان مولا علی (ع)، سه صلوات با حضور قلب پاکتون هدیه کنید به حضرت رقیه خاتون (س)؛ جونم به فداش! ❤️
این هم دلی میگم:دریغا که بی ما بَسی روزگاربروید گل و بِشکفَد نوبهاربسی تیر و دیماه و اردیبهشتبرآید که ما خاک باشیم خشت...حسین جان!شما نوکر بااخلاص زیاد داری، ولی ما جز اربابمون هیچی نداریم!همونطور که تو دنیا ما رو ول نکردی؛ اونجا هم قلادهی ما رو رها نکن...💔یاعلی.
✍️ سید صادق حسینی | ۱۶ اردیبهشت ۱۴٠۵
02:04 - 6 May 2026