كَأَنِّي بِقَوْمٍ قَدْ خَرَجُوا بِالْمَشْرِقِ يَطْلُبُونَ الْحَقَّ فَلَا يُعْطَوْنَهُ ثُمَّ يَطْلُبُونَهُ فَلَا يُعْطَوْنَهُ فَإِذَا رَأَوْا ذَلِكَ وَضَعُوا سُيُوفَهُمْ عَلَى عَوَاتِقِهِمْ فَيُعْطَوْنَ مَا سَأَلُوهُ فَلَا يَقْبَلُونَهُ حَتَّى يَقُومُوا وَ لَا يَدْفَعُونَهَا إِلَّا إِلَى صَاحِبِكُمْ
قَتْلَاهُمْ شُهَدَاءُ أَمَا إِنِّي لَوْ أَدْرَكْتُ ذَلِكَ لَاسْتَبْقَيْتُ نَفْسِي لِصَاحِبِ هَذَا الْأَمْرِ.
گویی میبینم مردمی در مشرق خروج کردهاند و خواستار حقّ هستند، ولی به ایشان داده نمیشود. آنان مجددا خواستار حق خود میشوند؛ اما به آنان داده نمیشود. پس چون چنین میبینند شمشیرهای خود را بر گردن خویش میافکنند(آماده کارزار میشوند). پس آنچه میطلبند به ایشان میدهند،
ولی ایشان از پذیرفتن آن خودداری میکنند تا اینکه قیام نمایند و آنرا به کسی تحویل نمیدهند مگر به صاحب شما! کشتگانشان شهید هستند. بدانید اگر من خود آنرا درمییافتم، حتما خود را برای صاحب این امر نگاه میداشتمحدیث صحیح السند از امام باقرآمم...
19:04 - 18 June 2026
221 Views