آقای داوری، این برای بار دوم است که به شما تذکر می دهم.اگر رهبر معظم انقلاب را قبول دارید دیگر نگویید 《آقا مجتبی》 چراکه تضعیف جایگاه ایشان است
🟥 معنای بازگشت «حسین طائب» چیست؟انتصاب حسین طائب به ریاست سازمان بسیج مستضعفین یکی از معنادارترین تصمیمات سیاسی و امنیتی ماههای اخیر است؛ تصمیمی که بیش از آنکه درباره گذشته سخن بگوید، حامل پیامی درباره آینده ایران است.بلافاصله پس از انتشار خبر انتصاب طائب، برخی تحلیلگران علت این انتخاب را در روابط قدیمی و اعتماد متقابل میان او و «آقامجتبی» جستوجو کردند. بدون تردید این سابقه آشنایی و اعتماد وجود دارد و نمیتوان آن را نادیده گرفت. اما تقلیل چنین انتصابی به یک رابطه شخصی، بیش از آنکه تحلیل باشد، سادهسازی یک تصمیم راهبردی است. در ساختارهای سیاسی، اعتماد شرط لازم برای واگذاری مسئولیتهای حساس است، اما به ندرت شرط کافی محسوب میشود. اگر صرف نزدیکی و آشنایی ملاک انتصاب بود، افراد متعدد دیگری نیز میتوانستند در چنین جایگاهی قرار گیرند. پرسش اصلی این نیست که چرا حسین طائب مورد اعتماد است؛ پرسش اصلی این است که چرا این اعتماد دقیقاً در این مقطع زمانی و برای ریاست سازمان بسیج به کار گرفته شده است.برای پاسخ به این پرسش باید به تحولات چند سال اخیر نگاه کرد. حسین طائب در تیرماه ۱۴۰۱ از ریاست سازمان اطلاعات سپاه کنار رفت و پس از آن به عنوان مشاور فرمانده کل سپاه فعالیت کرد. از آن زمان تاکنون، و در شرایط فقدان حضور طائب در میدان امنیت، ایران یکی از پرتنشترین دورههای امنیتی و سیاسی خود را تجربه کرده است؛ از اعتراضات گسترده سال ۱۴۰۱ تا ناآرامیهای دیماه ۱۴۰۴، از عملیاتهای خرابکارانه و نفوذهای امنیتی تا ترور فرماندهان و مسئولان ارشد کشور. طبیعی است که در چنین شرایطی، ارزیابی عملکرد نهادها و مدیران امنیتی نیز مورد بازنگری قرار گیرد.
با این حال و به رغم کارنامه روشن و موفق حسین طائب در سازمان اطلاعات سپاه، او امروز به رأس یک سازمان اطلاعاتی باز نگشته است بلکه به ریاست سازمان بسیج منصوب شده است. همین نکته شاید مهمترین کلید فهم این انتصاب باشد.اگر مهمترین دغدغه حاکمیت صرفاً مقابله با نفوذ، جاسوسی یا تهدیدات امنیتی کلاسیک بود، انتظار میرفت از تجربه طائب در یک جایگاه اطلاعاتی استفاده شود. اما انتخاب او برتی ریاست سازمان بسیج نشان میدهد که مسئله مورد توجه نظام، صرفاً امنیت سخت نیست. بسیج بزرگترین شبکه اجتماعی سازمانیافته در جمهوری اسلامی است؛ شبکهای که در سراسر کشور، از شهرها تا روستاها،در محلات، دانشگاهها، مدارس، مساجد، اصناف و اقشار مختلف جامعه حضور دارد و از این منظر هیچ نهاد دیگری در کشور به اندازه بسیج ظرفیت ارتباط مستقیم و تعامل با بدنه اجتماعی ایرانیان را ندارد.در همین حال، ایران در آستانه تحولات مهمی قرار گرفته است. نشانههای متعدد از حرکت تهران و واشنگتن به سمت کاهش تنش و دستیابی به نوعی توافق پایدار حکایت دارد. بسیاری تصور میکنند که توافق، پایان مشکلات و چالشهاست؛ اما تجربه تاریخی کشورهای مختلف نشان میدهد که گاه دشوارترین مرحله نه دوران بحران، بلکه دوران پس از بحران است.در چارچوب نظریه «محرومیت نسبی»، جوامع الزاماً در شرایط اوج فقر و فشار دچار بیثباتی نمیشوند. گاه بحرانهای اجتماعی و سیاسی زمانی شکل میگیرند که امیدها و انتظارات مردم با سرعتی بیشتر از توانایی حکومت برای پاسخگویی به آنها افزایش مییابد. به بیان دیگر، شکاف میان انتظارات و واقعیتها میتواند به همان اندازه خطرناک باشد که شکاف میان فقر و رفاه.
اگر ایران وارد مرحلهای از توافق و کاهش تنش با آمریکا شود، طبیعی است که سطح انتظارات عمومی نیز به شکل فزاینده و بیسابقهای افزایش یابد. مردم انتظار خواهند داشت که تورم به سرعت مهار شود، سرمایهگذاری خارجی افزایش پیدا کند، اشتغال گسترش یابد، درآمدها رشد کند و آثار توافق در کوتاهترین زمان ممکن در زندگی روزمره آنان نمایان شود. اما حل مشکلات انباشته اقتصاد ایران به زمان نیاز دارد و هیچ توافقی به تنهایی قادر نیست در مدت کوتاهی همه مشکلات را برطرف کند. در چنین شرایطی فاصله میان امیدهای شکلگرفته و ظرفیتهای واقعی کشور میتواند به یک مسئله سیاسی و اجتماعی تبدیل شود.از این منظر، بازگشت حسین طائب معنایی فراتر از یک انتصاب امنیتی پیدا میکند. این انتصاب را میتوان نشانه آمادگی جمهوری اسلامی برای ورود به مرحلهای جدید دانست؛ مرحلهای که در آن مهمترین چالش نه مدیریت بحران، بلکه مدیریت انتظارات خواهد بود. در ایرانِ پساتوافق، حفظ ثبات سیاسی بیش از هر چیز به توانایی نظام در مدیریت مطالبات اجتماعی و جلوگیری از تبدیل امیدهای فزاینده به سرخوردگی عمومی وابسته خواهد بود.اما این تنها وجه ماجرا نیست.تحولات اخیر تنها در سطح جامعه عمومی رخ نداده است. در میان بدنه اجتماعی حامی جمهوری اسلامی نیز نشانههایی از اختلافنظر و شکاف قابل مشاهده است. بحثها و مناقشات شکلگرفته پیرامون تحولات دیپلماتیک اخیر، احتمال توافق با آمریکا و الزامات سیاست خارجی جدید، در برخی تجمعات، محافل سیاسی، فضای مجازی و حتی میان نیروهای وفادار به انقلاب اسلامی بازتاب یافته است.بخشی از نیروهای انقلابی نسبت به هرگونه تغییر در رویکردهای گذشته با تردید مینگرند و بخشی دیگر آن را ضرورتی اجتنابناپذیر برای حل مشکلات کشور میدانند.
در نتیجه، حفظ انسجام درونی جبهه حامیان نظام نیز به یک ضرورت راهبردی تبدیل شده است.در اینجا نیز انتخاب حسین طائب معنادار به نظر میرسد. او طی دو دهه گذشته صرفاً یک مدیر اطلاعاتی نبوده، بلکه یکی از توانمندترین چهرهها از نوع «آلفا» در ارتباط با مدیریت بدنه بسیج، نیروهای ارزشی، هیئتهای مذهبی و شبکههای اجتماعی حامی انقلاب محسوب میشود. بخش مهمی از سابقه طائب به سازماندهی، اقناع، هماهنگسازی و مدیریت نیروهای معتقد به گفتمان انقلاب اسلامی بازمیگردد. از این رو میتوان این انتصاب را تلاشی برای تقویت انسجام درونی نیروهای حامی نظام نیز دانست؛ تلاشی برای آنکه بدنه اجتماعی انقلاب در مواجهه با تحولات جدید دچار چندپارگی نشود و بتواند درک مشترکی از ضرورتها و الزامات دوره جدید پیدا کند.شاید به همین دلیل باشد که باید معنای بازگشت حسین طائب را نه در روابط شخصی، نه در گذشته و نه حتی صرفاً در کارنامه امنیتی او جستوجو کرد، بلکه علت این انتصاب را در ارزیابی حاکمیت از آینده ایران دانست. آیندهای که در آن مهمترین وظیفه نظام سیاسی، تنها مقابله با تهدیدات امنیتی سخت نخواهد بود، بلکه مدیریت جامعه در شرایط افزایش امیدها، مطالبات و انتظارات عمومی خواهد بود. بر این مبنا بازگشت طائب را میتوان نشانهای از آمادگی جمهوری اسلامی برای ورود به عصر پساتوافق دانست؛ عصری که در آن، موفقیت سیاسی و اقتصادی، خود میتواند چالشهای جدیدی بیافریند و حفظ ثبات و انسجام بدنه هوادار بیش از هر زمان دیگر به توانایی حکومت در مدیریت پیامدهای همین موفقیتها وابسته باشد.
09:25 - 18 June 2026
5 Replies
@user17758236812918 June 2026Replying toدراین برهه زمانی تقابل فرهنگی بین دودشمن قدیمی یعنی مادیگرایی ومعنوی گرایی نیز به این موضوع دامن میزندو متاسفانه اگرمانندهمیشه بخواهیم درموضع انفعال عمل کنیم بیشترین ضربات را متحمل خواهیم شد اما بقول حاج قاسم فرصتی که در بحران هست در شرایط عادی نیست باید به خودباوری توانایی زدن ضربه به امریکا برسیم
@Javad_lale_shahsavar18 June 2026Replying toبزودی ما وارد جنگ با اسراییل خواهیم شد، توافقی بدست نخواهد آمد مگر آمریکا حمایت خود از اسراییل را قطع کند، بنظر شما این اتفاق خواهد افتاد؟
@Rahearamesh18 June 2026Replying toدوزارپول نمیشود پس انداز کرد برای پس فردا که دخترمان بزرگ میشود یاحتی دوزار نمیشود پس اندازکرد برای خرج کفن ودفنمون😅چرانمیشود پس اندازکرد؟چونکه این قیمتها رو ثابت نگه نمی دارید تا ببینیم میشود ازسروته خرجی زد هزارتومن انداخت توی قلکی که درکابینت آشپزخانه قایم کردیم🤑 خیال معجزات بعدازتفاهم پیشکش
