مردم دیگر فقط وعده نمیخواهند؛ مردم نتیجه میخواهند. سالهاست از کنترل قیمتها و تأمین کالاهای اساسی گفته میشود، اما چیزی که در کوچه و بازار دیده میشود فشار تورمی است که هر روز سنگینتر میشود. سفرههایی که کوچکتر شده، پدرهایی که زیر بار شرمندگی خم شدهاند و خانوادههایی که برای سادهترین نیازهای زندگی حسابوکتاب میکنند. مردم هنوز امیدوارند، اما امید زمانی زنده میماند که فاصلهی حرف تا واقعیت کمتر شود.برای مملکتی به این بزرگی و با این مردم نجیب که هفتاد و خورده ای روز است در میدان و پای کار هستند بی انصافی است حتی برای تهیه یک قرص نان در مضیقه باشند اونهم مملکتی که لطف خداوند شامل حالش بوده و پر از منابع طبیعی خدادادی است .