پایاب، کپی نایاک؛ سودای وزارت خارجه در سایهخروج رسمی محمدجواد ظریف از مناصب اجرایی دولت، برخلاف تصور عمومی، به معنای بازنشستگی سیاسی یا کنارهگیری او از عرصه دیپلماسی نبوده است؛ بلکه آغاز فازی نوین در قالب «نهادسازی لابیمحور» به سبک اندیشکدههای غربی است.
تأسیس «مؤسسه فرهنگی هنری پویشگران آینده امیدبخش» با عنوان اختصاری «پایاب» در ساختمانی مجلل و وسیع در مجتمع مگاپارس تهران، نمادی آشکار از بازتولید الگوی لابیگریِ شبهنایاکی در خاک ایران است
«پایاب» با بهرهگیری از حلقه شاگردان، لابیستهای قدیمی و بقایای جریان مشهور به «باند نیویورک» که بخش عمدهای از آنان مقیم اروپا و آمریکا هستند، نقشه راهی فراتر از یک مؤسسه فرهنگی معمولی را دنبال میکند
۱. تصمیمسازی موازی: هدایت غیررسمی سیاست خارجی دولت از طریق ارتباطات پشتپرده و لابیگری در محافل بینالمللی؛۲. کانالسازی غیررسمی با واشنگتن: باز نگه داشتن مجاری ارتباطی خاص با طرفهای آمریکایی خارج از پروتکلهای رسمی؛
3.چینش مهرههای دیپلماتیک: اثرگذاری پنهان بر انتصاب سفرا و نمایندگان حساس ایران در مجامع جهانی نظیر سازمان ملل؛۴. موازنه منفی علیه شرق: اختلالافکنی مداوم در مسیر روابط راهبردی با بلوک شرق (چین و روسیه) به منظور حفظ تعادل به نفع غرب.
ادعای «استقلال و خصوصی بودن» این تشکیلات زیر سؤال است زیرا رسانه «آوش» ؛ رسانهای که در روزهای پایانی دولت روحانی مجوز گرفت، در تمام دولت 13متوقف ماند و همزمان با استقرار دولت 14 با مدیریت چهرههایی که مستقیماً به ارکان اطلاعرسانی و رسانهای پاستور متصلاند، فعال شد.
پایاب نه یک اندیشکده مستقل، بلکه بازوی اجرایی یک «دولت و دستگاه دیپلماسی در سایه» است که میکوشد با الگوبرداری از ساختارهای لابیگری غربی، مسیر سیاست خارجی کشور را بدون پاسخگویی رسمی، به سمت مطلوب خود هدایت کند.#پایاب #دولت_در_سایه #دیپلماسی_پنهان #لابی_گری #باند_نیویورک #سیاست_خارجی
12:09 - 16 September 2026
387 Views