در هیاهویِ خاموشِ ثانیههاآنجا که واژهها به پایان میرسندلبهایتسرخیِ طلوعی بودکه بر بومِ سپیدِ تنهاییام نشست؛بوسهایبیهیاهو، بیکلاماما به وسعتِ تمامِ حرفهایِ نگفتهمانکه در گندمزارِ روحجاودانه شد.
اولین بوسه³:
در میان رقص طلایی گندمزار غباری به حریم چشم زن نشست و او بی قرار همسر خویش را فرا خواند؛ مرد در جست و جوی دردی کوچک به نزدیکی جان رسید حایل نفسها در هم شکست و آن گاه کهزن پلک هایش را به نشانه ی تسلیم محض فرو بست مرد از کار خویش غافل گشت و در آستانه ی لبهای او، سکوت عالم را به میزبانی نشست.
آن بوسه نخستین خوشه ی طلایی عاشقی بود که در ضیافت گندمزار نه با داس که با طعم روح چیده شد.
به قلم خودم:)
12:33 - 30 August 2026
2 Replies