اگه یه کافه بزنم که توش پر از کتاب شعره، هر ۱۰ دقیقه چای رایگان بدم و فقط هزینهی موندن ساعتی بگیرم، بچه های ویراستی منو پولدار میکنن.اینجا همه عاشق شعر و چای ان، البته یه سری هام تریاکی ان که اون هیچ.
چه جای قشنگی میشه،البته که من یه همچین جایی رو رفتم دقیقا با همین توصیفاتی که گفتید؛آقای زرگر پور شما کافه رو بزنید کتاب هاتون رو هم بزارید ما بدون چای هم صف میبندیم :)