حمیدرضا عظیم زاده

مُهرِ سکوت بر لبت، رسمِ وفا به خون نیست فریاد کن حقیقت را، که غیرتت برون نیست آنان که سر سپردند، در پایِ حرفِ حق‌شان امروز چشم‌انتظارِ، طنینِ این شُکوهِ ماست

در پسِ این چهره‌های صیقلی، جز آه نیست سویِ این شهرِ مقوایی، دگر ما را راه نیست فکر را در بندِ نقش و رنگِ کاذِب کرده‌اند رؤیتِ حق را، فدایِ جَلوه‌یِ ماه کرده‌اند

مجلس همه در بحثِ حلال است و حرام است یک‌باره زدی بوسه و غائله تمام است! حاج‌آقا که در فکرِ ثواب و صلوات بود، حالا به لبش طعمِ گسِ بوسه‌یِ خام است!

همه سهراب گشتند و غزل‌خوانِ شبِ تارند میانِ دفترِ خود، صد گلِ خورشید می‌کارند منِ بیچاره اما، کلِ اشعارم همین باشد: دو تا چشم و دو ابرو، که کمی هم کج و بیمارند!

میانِ صحبتِ از گل، سخن از خار می‌گویی؟ زِ مستیِ میِ چشمان، تو از سیگار می‌گویی؟ ادب کن مدتی پنهان، که اینجا بزمِ مستان است تو از ویرانیِ افیون، در این گلزار می‌گویی؟

در کنارِ تو زمان، نَقلِ حکایت شده است ساعت از عقربه‌ها، غرقِ شکایت شده است تا که چشمم به تو افتاد، زمان زود گذشت عُمرِ صد ساله‌ی ما، در نَفسی دود گذشت...

بی‌قرارِ توأم و در دلِ تنگم گِله‌هاست آه! بی‌تاب شدن، عادتِ کم‌حوصله‌هاست مثلِ عکسِ رُخِ مهتاب که افتاده در آب در دلم هستی و بینِ من و تو فاصله‌هاست...

بدی را بدی سهل باشد جزا اگر مَردی، "اَحسِن اِلیٰ مَن اَساء"