اگه کسی حوصلش شد اینو تا آخر بخونه و به این کامنت برسه، میتونم بگم دوست خوب منه و این زیر بگه فالوش کنم😂🤏🏼
احساسِ نزدیکی کردن از نزدیک بودن مهم تره. نه فقط نزدیکی فیزیکی، بلکه حتی نزدیکی در روابط.آدم میتونه حتی نسبت به اون رفیق صمیمی ای که صبح تا شب توی حلقشه هم احساس نزدیکی نکنه.
فکر میکردم خیلی به هم نزدیکیم، ولی متوجه شدم ما فقط با هم راحتیم، وگرنه نزدیک؟ نمیدونم. مطمئن نیستم باشیم.درسته که جزئیات دونه های برنجی که امروز خوردمو هم براش تعریف میکنم؛ ولی هر چی فکرشو میکنم می بینم تو هیچ بازه ای دغدغه ی اصلیمو بهش نگفتم. چون مطمئن نبودم درکم میکنه. هنوزم نیستم.
و اشتباهم کجا بود؟ اونجا که اومدم روشن فکر بازی در بیارم و گفتم نه بابا چرا مذهبی و غیر مذهبی نتونن با هم صمیمی شن؟و شروع کردم به صمیمی تر شدن.چالش های ذهنی من کاملا از چالش های ذهنی اون مجزاست. اون بخشی هم که مشترکه بخاطر هم سن، هم مدرسه ای، و با هم حرف زدنمونه. ولی اونا فرعی ترین دغدغه هامن.
عقاید، اعتقادات، خط قرمز ها، علایق، پوشش و نگرشمون متفاوته؛پس من هر چالش جدی ای توی این زمینه ها داشته باشم نمیتونم باهاش مطرحش کنم. چرا؟ چون خودش باهاش مواجه نبوده که درکش کنه.و چون نمیتونه درکش کنه دلم نمیخواد راجع بهشون بدونه.
خیلی خوبه که نزدیک یه آدم متفاوتم.خیلی خوبه که هست که باهاش از ترک دیوار هم حرف بزنم و خسته نشه.خیلی خوبه که یه جورایی مکمله و نقص های منو اون داره.خیلی خوبه که هستش،خیلی خوشحالم که دارمش.از تک تک لحظاتی که باهاشم لذت میبرم. و از بودن کنارش سیر نمیشم.
ولی این باعث نمیشه دلم نخواد یکی باشه که چالش های منو درک کنه.و این مزخرف ترین حسیه که از زمانی که شحصیتمو پیدا کردم دنبالم میاد.اجتماعی هستم و با همه گرم میگیرم ولی در واقعیت نه با جمعِ حزب اللهی های مدعی مذهب حال میکنم نه با برانداز های مخالف همهچی. *حوصله و توان توضیح خودم نیست.
و این باعث میشه توی یه شهر کوچیک نتونم کسی رو هم عقیده ی خودم پیدا کنم.نیاز به احساس نزدیکی همیشه با من بوده و هست.باید تکرار کنم که احساسِ نزدیکی کردن هم از نزدیکی جغرافیایی مهم تره، هم نزدیکی روابط و نسبت ها.جدی بگیریدش..
22:02 - 28 May 2024
3 Replies
