گاهی آدم از آدمها خسته نمیشود؛از تفاوتِ حرفها و عملها خسته میشود...از کسانی که از ایمان میگویند، اما دلشان جای دیگریست؛از کسانی که از پاکی سخن میگویند، اما دستشان به ناپاکی آلوده است؛و از کسانی که نماز را میبینند، اما حقالناس را نه...من دیگر نه قضاوت میکنم، نه گلایه؛
فقط یاد گرفتهام آدمها را به رفتارشان بشناسم، نه به ادعاهایشان.دنیا آنقدر کوتاه است که ارزش ندارد برایشدل کسی را بشکنیم، حقی را پایمال کنیمیا حقیقتی را قربانی مصلحت خودمان کنیم.آخرِ همه این راهها،نه مقام میماند، نه مال، نه تعریف مردم...
فقط میماندیک دل و یک خداکه خوب میداند چه کسی چگونه زندگی کرد...گاهی سکوت، آخرین شکلِ احترام به حقیقت است. 🖤
22:35 - 27 August 2026