خم نشدیم، که طوفان از نفسِ ما میآموزد وزیدن را، نشکستیم، که کوه…

خم نشدیم، که طوفان از نفسِ ما میآموزد وزیدن را،نشکستیم، که کوه از نگاهِ ما آموخت ایستادن را.ایران،تو آغازِ فریادی، بی‌پایان،که در سکوتِ شبهایِ بی‌ستاره،سپر می‌کوبد بر پیکرِ سیاهی،و خورشید را،با سرانگشتِ خونین،از پردهی ظلمت بیرون میکشد.