باز زِنده شدیم و بازَنده شدیم.
ولی پا از دویدن پس نکشیدیم. در این دور باطل زندگی و بازندگی تاختیم و به تکرارِ جبرش ساختیم. نامش را امید پس از یأس گذاشتند تا بطلان این دور دل آدمی زاد را نمیراند؛ اما این کذب شیرین خودشان را نیز هنگامی که به قله امیّد رسیدند غافل کرد. غافل از آنکه دره های یاس همیشه عمیق تر از قله امیدشان اند.
و نفهمیدن که امیدوار واقعی کسی بود که عمری مایوسش خواندن. و ندانستند برای رسیدن به امید باید یأس را چشید و فهمید و این حقیقت تلخ را به جان خرید...-#مهگل-
22:42 - 26 June 2026