یکی از عیبهای تلخ و بیدرمان که دارد درد، همین است، اینکه بایستی به تنهایی کشید آن را. و نتوان با کسی، چون شادی و چون بار تقسیم و تحمل کرد. و عیب بدترش این است، که انسان را برد سوی بهشت نیروانا، مرگ، به روی و زیر خاک سرد.
خیلی وسط باشم از دست میدم حتی همین گوشه رم. اگه امن نیست هنوز فضا، پس بهتره خیلی توش نرم. واقعیت اینه که چیزی که نباید شده دیگه. من یه آدم دیگهام، چیزی دیگه از یادم نمیره.
