گر بار دگر دامن کامی به کف آرم تا زنده‌ام از چنگ منش کس نرهاند…

گر بار دگر دامن کامی به کف آرمتا زنده‌ام از چنگ منش کس نرهاند ترسم که نمانم من از این رنج دریغاکاندر دل من حسرت روی تو بماند قاصد رود از پارس به کشتی به خراسانگر چشم من اندر عقبش سیل براند