استاد فقید #سید_منیرالدین_حسینی:بیان این مطلب برای من تلخ است، اما از جمله مسائل ناپسند از سوی پژوهشگران حوزه و دانشگاه و كسانی كه لباس تعبّد و تعهّد را برای زدودن مشكلات از چهره جامعه پوشیدهاند این است كه بخواهند مدیران و عناصر سازمان را در شكلگیری معضلات بزرگ جامعه مقصّر اصلی بدانند و خود را در نقص ساختارها، منطقها و دستگاههای موجود به تجاهل و تغافل بزنند و سهم تأثیر خود را در بازكردن گرههای كور مفهومی و یافتن راهكارهای بنیادین به #فراموشی بسپارند. آیا ما طلاب علوم دینی در نزد خداوند متعال مؤاخذه نخواهیم شد كه علوم انسانی و تجربی را غیرمرتبط با دین بدانیم و خود را از ارائۀ پیشفرضهای اسلامی به دانشگاه فارغالبال احساس كنیم؟ البته عدهای از ما به تحصیل همان علوم دانشگاهی روی آوردهایم غافل از اینكه صرفاً تبدیل به #مترجمان همان مفاهیم غربی، اما به زبان مذهب شدهایم. مگر قرار نبوده است ما حوزویان #كفیل ایتام آل محمد (ص) باشیم و در غیر این صورت خود را برای #پاسخگویی در محضر الهی آماده كنیم؟ براستی این چه نوع كفالت كردن است؟ آیا میتوان پذیرفت كه آیۀ شریفۀ «لَن یجعل اللّه للكافرین علی المسلمین سبیلاً» برای هزار دلار قرض یك مؤمن از یك كافر كاربرد داشته باشد، اما برای تجویز حضور سرمایهگذاری خارجی در كشور اسلامی ـ حداقل در همان اندازۀ فردی ـ قابل اعتناء نباشد؟ آیا معادلات نظام سرمایهگذاری خارجی، نسبت به دورانهای قبل عوض شده است؟ مگر غیر از این است كه این معادلات امروزه پیچیدهتر از گذشته شده است و در قالب سازمان تجارت جهانی (WTO) و امثال آن حریصانهتر و دقیقتر به دنبال چپاول ملتهای ضعیف است؟معرفی دستاوردهای فرهنگستان علوم اسلامی/کد پژوهشی 460/ جلسه 2
19:45 - 27 August 2026