آدم بود و کاخ، آدم بود و فرشتگانی که همگان، تحسین و طوافش میکردند. آدم بود و نور، در میانهی درختان سیب سرخ، باغهای پربار و آبادیای بیپایان. در این میان، آدم نور را داشت، نان را هم. حتی میتوانست ستارگان را یک به یک لمس کند، ماه را بنوشد و بر قمرِ زحل بدود.
رُزي از رآدیو سُکوت ؛
@Rossy
شهریور و بارون، غم و هَم، غصه و قصه، مامان و اندوه، وطن و تن، سحر و طلوع، ایران و مسرت؛ من شدهام مجموعهای از چیزهای متناقض، مهمترین چیز که «من» را خلق کرد؛ تو_تو_تو. به نام تو و نور قسم، نور را لمس خواهم کرد.` هوای زیستن، یا رب! چنین سنگین چرا باید ؟