گاهی آدم آنقدر درگیر دویدن میشود که یادش میرود بنشیند و چند خط از فکرهایش را بنویسد. امروز برگشتم، نه با حرفی عجیب؛ فقط با این یادآوری که بعضی فاصلهها برای دوباره شروع کردن لازماند.
ر
رز
@Roz_65
تا ابد زنده باد ایران🤍🤍🤍تن فدای وطن
iriJoined March 2026
@Roz_6531 May 2026یه افسانه ژاپنی هست که میگه:اگر به اتوبوس نرسیدی، شاید از یک تصادف جا موندی.اگر پذیرفته نشدی،شاید از جای اشتباهی نجات پیدا کردی،اگر کسی ترکت کرد، داشته جارو برای کسی که قراره وارد زندگیت بشه باز می کرد.گاهی جهان پشت چیزی که شبیه بدشانسیه داره ازت محافظت میکنه.به مسیرهای غیر منتظره اعتماد کن.
@Roz_6523 May 2026امروز از آن روزهایی بود که آدم راه میرود، حرف میزند، اما درونش آرام نیست.یک پیام کافی بود تا ذهنم از هم بپاشد و دلم بریزد.بعضی آدمها نمیفهمندکه یک جملهشان میتواندآرامشِ یک روز کامل را خراب کند.و من امروز فهمیدم:همیشه قوی بودن نیست…گاهی فقط ادامه دادن است، با دلی که آرام نیست.
@Roz_6522 May 2026آرامش همیشه سکوت نیست…گاهی در صدای قاشقِ چایخوریِ خانهی مادر است،گاهی در خوابِ عمیقِ بعد از یک روزِ طولانی،و گاهی در لحظهای که میفهمی دیگر لازم نیست خودت را برای کسی توضیح بدهی.آرامش یعنیاز جنگیدن برای دیده شدن دست بکشی.جایی که هیچکس قرار نیست نجاتت بدهد،چون بالاخره خودت را پیدا کردهای.
@Roz_6516 May 2026آدمها شبیه هم درد نمیکشند،شبیه هم دوام نمیآورند،شبیه هم ادامه نمیدهند…یکی خودش را در کار غرق میکند تا از هم نپاشد،یکی در سکوت میماند تا خودش را دوباره جمع کند،یکی لبخند میزند تا نشکند...و هیچکدام،به معنای اشتباه زندگی کردن نیست.ما بیشتر از قضاوت،به کنارِ هم بودن نیاز داریم.