جنوب که فقط یک نقطه روی نقشه نیست؛ میدان جنگ در تکهای از جانِ ایران است.از همان صبح نهم اسفند۴۰۴ که مدرسه «شجره طیبه» را زدند، معلوم بود که آتش جنگ و تجاوز دشمن، کودکان و مردم بیدفاع را نشانه گرفته است.دیروز دلمان برای جنوب لبنان میتپید، امروز دلنگران جنوب ایرانیم. درد، دردِ مردم است؛ هر جا که باشند.امروز یک سؤال بیپاسخ میماند:چطور کسی که چندماه پیش از ترامپ میخواست خاک ایران را بمباران کند، امروز ردای وطندوستی بر تن کرده و برای جنوب اشک میریزد؟وطن، ابزار تسویهحساب سیاسی نیست.برای ایران نمیشود روزی آرزوی بمباران داشت و روز دیگر ژست دلسوزی گرفت.نه فقط مردم جنوب که همهی ایران، همدلی صادقانه میخواهد؛ نه اشکهایی که بوی سیاست میدهد و نگرانیهایی که تاریخِ نهچندان دور، صداقتشان را زیر سؤال برده است.تلختر آنکه این روزها «عمو ترامپ» با وقاحت گفته، تصاویر جنایت «میناب»، ساختهی هوش مصنوعی بوده…؛گویی میتوان با انکار حقیقت،زخم کودکان و داغ خانوادهها را پاک کرد.حقیقت اما در میان آوار، در اشک مادران و در خون بیگناهان، انکارشدنی نیست.نخواهیم گذاشت خون فرزندان بیگناه این سرزمین پایمال شود.م.ح-۲۵تیر۴۰۵@instapico_bot
08:26 - 16 July 2026