آنروز که ۱۶۸دانش آموز دختر وپسرمینابی رابه خاک وخون کشیدن.کجابودن در خواب؟! آنموقع جنوب نبودحالا جنوب دوست شدین برین تو همون سوراخ تنهایی خود وای... بر شما... ای گرگهای در پوست میش😱😭😩😿
این روزها عدهای ناگهان یاد جنوب افتادهاند؛ همانهایی که در آغاز جنگ از حمله آمریکا و اسرائیل استقبال کردند و وقتی کودکان میناب قربانی شدند، سکوت کردند. آن روز خبری از اشک و ابراز نگرانی نبود، اما امروز همه از انساندوستی سخن میگویند.
در کنار این فضا، برخی چهرههای رسانهای و جریانهای موسوم به «صورتی»نیز به نظر میرسد همان روایت را پیش میبرند؛ روایتی که جامعه را به دوگانههای ساختگی «صلحطلب» و «جنگطلب» تقسیم میکند، در حالی که اکثریت مردم نه خواهان جنگاند و نه حامی تجاوز به کشورشان.
اما چند سؤال ساده باقی میماند: اگر دغدغه ایران و مردم واقعی است، چرا هنگام شکست مذاکرات همین حساسیت و مطالبهگری دیده نمیشد؟ چرا آن زمان کسی از پیامدهای شکست دیپلماسی، افزایش تنش و هزینهای که مردم باید بپردازند، با همین صدای بلند سخن نمیگفت؟
و چگونه میشود کسانی که سالها در جایگاه قدرت بودهاند، امروز خود را تنها نگران ایران معرفی کنند؟مردم جنوب حافظه دارند. سکوت دیروز و شعارهای امروز را کنار هم میگذارند و خودشان قضاوت میکنند.
جنوب ابزار تبلیغات و پروژههای سیاسی نیست؛ درد مردم نباید دستاویزی برای دو قطبیسازی و بهرهبرداری سیاسی شود.
02:03 - 18 July 2026
2 Quote posts
577 Views