10 April 2026این متن رو پارسال نوشتم در صفحه اینستاگرامم:این روز ها کوه غمم...در حال سوگواری جمعی ام.یه سوگ عمیق و خاموش که انگار نه فقط برای یک انسان، که برای کل انسانیت در من زنده شده.و... من حاملش شدم.خاکسپار اشکهای دفنشده ام...در درون من یه پیرزن عربه دو دستی به سر و سینه میزنه و نوجه میخونه...
@TheHunterNinja10 April 2026و من نگرانم.نکنه یه روز این دفنشدهها بزنن بیرون؟قفسه سینهم سنگینه.فکم درد میکنه، معدهم گره خورده، سرم تیر میکشه.درست نفس نمیکشم.میخندم، زندگی میکنم، نرمالم…ولی در عمق وجودم،در عمیقترین لایهای که دست خودم هم بهش نمیرسه،غمگینم. خیلی خیلی غمگینم.
@TheHunterNinja10 April 2026قبلاً حتی یه سر سوزن غم رو تاب نمیآوردم.ردش میکردم.الان حملش میکنم.کنار سایر احساساتم.خفهش نمیکنم، ولی بروز هم نمیدم.و جالبه که همینو دارم تاب میارم.انگار ظرفم بزرگتر شده.انگار جا برای غم هم باز شده…اما هیچچیزی این غم رو سبک نمیکنه.حتی گریه.
