در «تبلیغ» به معنای قرآنی لفظ، مخاطب ما فطرت انسان است، یا دل او. بزرگترین مانع بر سر راه تبلیغ، تصنع و ساختگی بودن است و به همین علت ما اعتقاد یافتیم که برای کارهای تبلیغاتی و تربیتی، فیلم مستند بسیار بهتر و «جدیتر» است.
تماشاگر فطرتاً فیلم داستانی را زیاد جدی نمیگیرد چرا که در درون او نهایتاً وجدان آگاهی هست که میداند همهی آنچه در فیلم میگذرد تصنعی است.
ما نیز با وجه تبلیغی و تربیتی کار فیلمسازی مواجه بودیم و پیش از آنکه هنرمند باشیم، اگر خدا قبول کند بسیجی بودیم و لذا، مسئلهی اصلی ما جلوهگر ساختن واقعیت در فیلم مستند بود.
تبلیغ در نزد ما با آن مفهومی که در غرب دارد کاملا متفاوت است. اشتراک فقط لفظی است، اگر نه کار تبلیغ ما با «جلوهگر ساختن حقایق» به انجام میرسد و کار تبلیغ آنها با «پوشاندن و کتمان حقایق».
آنها میخواهند مخاطب خویش را بفریبند و مطلوب ما در کار تبلیغ این است که پردههای وهم و فریب را کنار بزنیم.. و راستش، اصلاً هم بدین مسئله اهمیتی نمیدادیم که کارمان مورد پسند جامعهی هنرمندان باشد یا خیر.شهید سید مرتضی آوینی
15:45 - 9 April 2025