نمیدونم اگه زندگیهامون به حالت قبل برگرده چه باید بکنیم برای فراموش کردن تصویر آدمهای سیاه پوش با صورت های مسخ شده ای که با آهنگ شاد بر مزار فرزند٬ دوست٬ خواهر و برادر میرقصیدند!این رقص پرشور و این سوگ مالامال٬ عجب تناقض جنون آمیزی بود.عجب از یادمون نمیره!دقیقا شبیه پارادوکس این آهنگه...
پارا دوکس وقتی بیشتر دیده میشه که برای عزیزان خودشون رقصیدن برای عزیز نتانیاهو و ترامپ شمع روشن کردن ارام گریستن همین قدر غرب زده و که مراسم تشیع هم با اونها همرنگ میشنلیندسی گراهام