گاهی آدمی، در نهایت صداقت، از خوشیهای خود چشم میپوشد نه از سر اجبار، بلکه برای آنکه خاطر عزیزش آسوده بماند. و در همان سکوت بیادعا، تنها یک آرزو در دل میپرورد: ای کاش آنسوی این همه صداقت، صداقتی هموزن انتظارش باشد؛ چرا که هیچ هدیهای ارزشمندتر از راستی برای دلی که با عشق اعتماد کرده نیست.