من این روزها خیلی به((آقا محتبی))فکر میکنم به لحظاتِ خلوت و تنهاییاش.به اینکه در یک لحظه پدرش را -که عزیزترینِ امت بود- تقدیمِ خدا کردهمسرش را،خواهرش، همسرِ خواهرش،خواهرزادهٔ معصوم و کوچکش در این ۶۰ و اندیروز؛وقت برای سوگواری داشته؟یا خلوتی برایِ دلتنگیوقتِ نماز شب،یانماز صبح؟موقعِ خواب یا میانِ روز؟ 😭فراقِ آن پدر،آن آقا،آن ریشسفیدِ امت،آن بابا که حتی نگاه به چهرهاش غم و اندوهِ دل را میزُدود؛جز به توسل و توکل چطور تاب میآورد؟یک مرد،وقت تنهایی با همسرش حرف میزند، خستگیِ کارش را دیدنِ همسرش،مادر بچههایش از جان بیرون میکند،اما جای خالیِ همسرش همدمِ یک برادر،خواهر است جایِ خالی خواهر ؟ شنیدهام دامادِ آقا -شهید آقامصباحالهدی- از آن آدمحسابیهای روزگار بوده! از آنها که وقت و بیوقت میشد با او حرف زد،دردِدل گفت،گره کار باز میکرد.نداشتنِ این همسرِخواهر ،حتما خیلی دلتنگی داردبه این صبر،به این ظرفِ عظیم روح، به این صلابت.به او که با چنین سوگی؛جنگ را فرماندهی میکند،مردم را ندیده اینطور شیفتهٔ خود میکند،هیچچیز را در پیامهایش از قلم نمیاندازد. ازدواجِ جوانان را،روز طبیعت، ،تاریخچهٔ فرار و نشیبِ خلیج فارس،معلمان،کارگران،مردم قواعدحقوقیِ جدیدو تسلطِ کامل ایران در تنگهٔ هرمز ، هستهای،موشکی،جهاد اقتصادی و فرهنگی راجزئیاتِ کلماتش آنقدر دقیق و عمیق است که باید رویِ همهاش فکر کردآخرِ پیامهایش دعا و وساطتِ حضرت صاحب(عج) را استمداد میکند،بإذنِالله میخواند؛همهچیز معنادار استهمانقدر که ادیب،مهربان و فاضل با مردم حرف میزند؛ همانقدر مقتدر و با صلابت به دشمن میتازدآمریکاییها در خلیجفارس جایی ندارند؛مگر در قعرِ آبهایش#ایران_قوی🇮🇷@hajmirza