وَإِذا أَنعَمنا عَلَى الإِنسانِ أَعرَضَ وَنَأىٰ بِجانِبِهِ وَإِذا مَسَّهُ الشَّرُّ فَذو دُعاءٍ عَريضٍو هرگاه به انسان نعمت ارزانی داشتیم، روی برتافت و خود را [از بندگی خدا] كنار كشید، و هرگاه آسیبی بدو رسید دعای دور و درازی داشت.#القرآن الکریم، فصلت، ایه ۵۱
