روز قدس؛ مرز میان بیداری و فراموشیتاریخ، چرخهای از ستم و قیام است. هرگاه گروهی به بند کشیده شدهاند، در نقطهای دیگر فریادی برخاسته است. اما آنچه مرز میان بیداری و فراموشی را مشخص میکند، خاطرهای است که یک ملت از حقیقت خود در ذهن دارد. روز قدس، صرفاً برای قدس نیست؛
این روز، آیینهای است که چهرهی واقعی ما را به ما نشان میدهد.در جهان مدرن، سلطه نه با شمشیر، بلکه با تحریف حقیقت پیش میرود. ذهنها را در بند میکشند، مفاهیم را تهی میکنند، و انسانها را به بازی بیپایان سرگرمی و بیتفاوتی عادت میدهند.
در این میان، آنچه باقی میماند نه سرزمینهای اشغالشده، که وجدانهای به خواب رفته است. قدس، نه صرفاً یک مکان جغرافیایی، بلکه حقیقتی است که اگر از یادها برود، نهفقط فلسطین، که انسانیت را از دست دادهایم.آنکه روز قدس را تنها یک راهپیمایی میبیند، از درک عمیقتر این ماجرا ناتوان است.
این روز، نه برای فلسطینیان، بلکه برای همهی ماست؛ برای آزمودن این که آیا هنوز شعلهی حقیقت در وجودمان زنده است، یا ما نیز تسلیم مناسبات تحمیلشدهی قدرت شدهایم. ایستادن در کنار مظلوم، نه یک انتخاب، بلکه اثبات این است که هنوز انسان باقی ماندهایم. دشمن، مرگ ما را در میدان جنگ نمیخواهد؛
او خاموشی ما را در برابر حقیقت میطلبد. او میخواهد قدس را ازیاد ببریم، همانطور که بسیاری از فجایع پیشین را فراموش کردهایم.اما روز قدس، برخلاف آنچه تصور میشود، روزی نیست که تنها برای فلسطین فریاد میزنیم؛ این روز، روزی است که خود را از قیدهای تحمیلی رسانهها، سیاستها و بیتفاوتیها آزاد میکنیم.
اگر روزی فرارسد که قدس دیگر در جانها شعله نکشد، آن روز، روزی است که نه دشمن پیروز شده، بلکه ما از خود شکست خوردهایم.
09:36 - 27 March 2025