اگه یکی بیاد سر میز من توی کافه بشینه و خوراکی هامو بخوره از اون کافه سالم بیرون نمیره. مزاحم پلشت دروغگو ی شیرین.
مترو و کالسکه | بخشِ پنجماون جمله، با همون تُن خونسردی که داشت، یهجور لرزش عجیب انداخت تو فضای کافه.نه اینکه بغض کرده باشه؛ نه. اتفاقاً خیلی صاف گفت.سرش رو آورد بالا، نگاهم کرد:-نمیدونم چرا اومدم نشستم اینجا، پیش تو.فقط... حس کردم لازم نیست تظاهر کنم.نه به قوی بودن، نه به خوشحال بودن، حتی نه به اینکه حرفام مهمن.بعد فنجونش رو آورد بالا، یه قلپ از ماکیاتو خورد و گفت:-بعضی وقتا فقط دلت میخواد یکی باشه که لازم نباشه براش داستان تعریف کنی.که اگه خواستی، فقط تیکههایی از خودتو بذاری رو میز؛ همونقدری که جا میشه بین دوتا قهوه.لبخندم بیاختیار پرید روی لبم.از اون لبخندایی که نمیدونی از چیان، ولی میفهمی که اگه جلوی خودتو نگیری، تبدیل میشن به یه اعتراف، یا یه خرابکاری.چند ثانیهای فقط ساکت موندم.بعد آروم، مثل کسی که نمیدونه جملهاش قراره چقدر برهنه باشه، گفتم:-راستش... همیشه فکر میکردم آدم تماشا کردنم.نه از اونایی که دوربین دستشونه یا دفتر یادداشت دارن. (هر چند که همیشه دفترچه همراهم بود و تو هر موقعیتی سعی میکردم بنویسم.)از اون تماشا کردنا که فقط تو ذهن اتفاق میافته. آدمارو نگاه میکردم و براشون قصه میساختم؛ ولی هیچوقت فکر نمیکردم یکی از همون قصهها، یه شب بیاد و روبروم بشینه.بعد مکث کردم. یهجوری که انگار دارم با خودم چک میکنم چی گفتم و چقدرشو واقعاً خواستم بگم.-نمیدونم چرا، ولی از همون شب یه چیزی از صورتت موند تو ذهنم. نه اون لبخندت. نه اون مانتو مشکی. حتی نه اون کالسکه قرمز. یه جور سکوتِ آشنا توی صورتت بود. از اون سکوتایی که آدم میشنوشون.نگاهش نه سفت شد، نه شُل. فقط ثابت موند رو من. انگار منتظر بود ببینه من تا کجا میخوام برم.
مترو و کالسکه | بخشِ چهارمقبل از اینکه چیزی بگم، خودش ادامه داد:-خب راستش، فکر میکنن بچهی منه. ولی نیست. بچهی برادرمه. همون مردی که اون شب دیدیش.حالا دیگه نگاهم با تعجب قفل شده بود به چشمهاش.ادامه داد:-زنش، همسر برادرم، سه سال پیش رفت. از اون رفتنهایی که نه گریهدار بود نه قهرمانانه.یه …Show more
19:20 - 28 April 2026
5 Replies
