📣دستورالعمل عجیب برای شب های #قدر از آیت اله فاطمی نیا ؛ سری در این عملاست!
1 MB
@Saheb_Alzaman10 March 2026Replying toبا سلام و عرض قبولی طاعات و التماس دعا برای فرج ممنون از اینکه وقت گذاشتید و ویدیو را دیدیددر چنین موضوعاتی مهم است که سخن از سوی چه کسی بیان شده باشد.وقتی از سوی علمای تراز اول مطرح میشود،اعتبار بیشتری داردما نیز آن را به قصد رجاء میخوانیم و انشاءالله از برکاتش بهرهمند میشویم با تشکر🌹
@avareh12811 March 2026Replying to andدقیقا همین ایشون آقای فاطمی نیا تمامامنشا دستورالعملی هایی است که هیچ استناد روایی ازش پیدا نخواهد شد
@aehtiati14 March 2026Replying to andدوست عزیز و جویای حقیقت، سلام علیکم و رحمة اللهنوشتهی کوتاه و دلسوزانهی شما را خواندم. دغدغهی شما برای صیانت از مرزهای وحی و ترس از ورود بدعتها یا خطاهای بشری به ساحتِ سلوک، نشاندهندهی ارادت خالصانه شما به مقام والای اهلبیت (علیهمالسلام) است.
@aehtiati14 March 2026Replying to andاین روحیه که «سررشتهی هر خیری باید در خانهی وحی باشد»، بسیار ستودنی است. اما اجازه بدهید از دریچهای دیگر و با نگاهی تحلیلیتر به این موضوع بنگریم تا شاید این گره فکری با سرانگشت منطق و محبت باز شود.
@aehtiati14 March 2026Replying to and۱. تمایز میان «تشریع» و «تطبیق»اشتباه بزرگی که ممکن است رخ دهد، خلط میان «قانونگذاری» (تشریع) و «نسخهنویسی» (تطبیق) است. بله، هیچکس حق ندارد ذکر، عبادت یا واجبی را از پیش خود اختراع کند و به دین نسبت دهد. اما کارِ عالمِ ربانی و عارفِ خبیر، اختراعِ دین نیست؛
@aehtiati14 March 2026Replying to andبلکه تطبیق نسخههای کلی معصوم براحوال جزئی شاگرده.همانطور که پزشک دارویی را اختراع نمیکند بلکه براساس دانشش داروی مناسب رابرای بیمار تجویزمیکندعارف نیز بر اساس قواعد کلی که از قرآن وسنت استخراج کرده به رهرو میگویدکه در این مقطع، کدام صفت رذیله راباکدام ذکر یاعمل که ریشه در سنت دارد درمان کند
@aehtiati14 March 2026Replying to and۲. سیره عقلایی و رجوع به متخصصخداوند در قرآن میفرماید: «فاسئلوا اهل الذکر ان کنتم لا تعلمون». عقل حکم میکند که در هر مسیری، نابلد باید به بلدِ راه رجوع کند. اگر بگوییم هیچ دستوری را نباید پذیرفت مگر آنکه مستقیماً از معصوم صادر شده باشد، عملاً بابِ استفاده از تخصصِ عالمان را در زمان غیبت بستهایم.
@aehtiati14 March 2026Replying to andاین سخن مانند آن است که کسی بگوید: «من چون پزشکم معصوم نیست و احتمال خطا دارد، پس دستور دارویی او را نمیپذیرم و صبر میکنم تا خودِ معصوم نسخه بدهد!» آیا این برخورد با سلامتِ روح، منطقی است؟
@aehtiati14 March 2026Replying to and۳. مبدأ دستورالعملها؛ ریشه در وحی، شاخه در تجربهبسیاری از دستوراتِ مشایخِ عرفان، در واقع «شیوهی اجرای» دستورات معصوم است، نه چیزی خارج از آن. برای مثال، وقتی معصوم (ع) به «استغفار» توصیه کرده، عارف با شناختِ روحیاتِ مرید، میگوید «روزانه ۱۰۰ مرتبه استغفار کن». عدد ۱۰۰ در اینجا بدعت نیست،
@aehtiati14 March 2026Replying to andبلکه یک «برنامهریزی آموزشی» برای ایجاد مداومت است. عارف با تکیه بر «قواعدِ تزکیه» که از متن دین استخراج کرده، این خلأهای احتمالی را که شما نگرانش هستید، پر میکند.
@aehtiati14 March 2026Replying to and۴. خطرِ رها کردنِ راهدوستِ من، مسیرِ رشدِ معنوی پر از سنگلاخ و فریبهای شیطان (تسویلات نفس) است. اگر کسی به بهانهی اینکه «استاد معصوم نیست»، خود را از راهنماییِ راه یافتهای محروم کند، به احتمالِ بسیار زیاد در دامِ «خودرأیی» و «تفسیر به رأیِ» دستوراتِ کلی دین میافتد.
@aehtiati14 March 2026Replying to andخلأ بزرگی که از آن صحبت کردید، دقیقاً زمانی ایجاد میشود که «مربی» حذف شود و انسان بخواهد با پای لنگِ فهمِ شخصی، جادهی بیانتهای سلوک را طی کند.
@aehtiati14 March 2026Replying to andو کلام آخرامام صادق (ع) فرمودند: «علماء، وارثان پیامبرانند». وراثت تنها در نقل حدیث نیست، بلکه در «دستگیری» و «تربیت» است. عارفِ واصل، کسی است که سالها در کلامِ معصوم فانی شده و کلامش بوی کلامِ آنها را میدهد. یقیناً اگر دستوری از عالمی صادر شود که با محکماتِ قرآن و سنت در تضاد باشد، مطرود است؛
@aehtiati14 March 2026Replying to andاما اگر آن دستور، نردبانی برای رسیدن به همان قلههایی باشد که معصوم (ع) ترسیم کرده، نه تنها رد کردنش صحیح نیست، بلکه محروم کردنِ خویش از سفرهی فضلِ الهی است.
@aehtiati14 March 2026Replying to andبیا با نگاهی خوشبینانهتر و با اعتماد به «تخصصِ برخاسته از تقوا»، از تجربهی کسانی که عمرشان را در فهمِ اشاراتِ اهلبیت (ع) سپری کردهاند، بهره ببریم تا در ظلماتِ غیبت، دستمان از چراغهای هدایت کوتاه نماند.در پناه حق سرفراز باشید.
@Saheb_Alzaman20 March 2026Replying toامیرالمومنین علیه السلام فرمودند:هر که قرائت کند صد آیه از آیات قرآن را از هر جا که خواهد ، بعد از آن هفت نوبت بگوید : یا الله پس اگر دعا کند بر سنگی، هر آینه خدای تعالی آن را بشکافد.(کنایه از اجابت قطعی دعا) منبع :عدة الداعی ابن فهد حلی