جای ما در گوشهٔ صحرا بُوَد مانند کوهگوشهگیر و سربلند و سختپیوندیم مادر گلستان جهان چون غنچههای صبحدمبا درون پر ز خون در حال لبخندیم مامادر ایران نشد از مرد زاییدن عقیمزان زن فرخنده را فرزانه فرزندیم ماگر نمیآمد چنین روزی کجا دانند خلقدر میان همگنان بیمثل و مانندیم ما● فرخی یزدی


