این یعنی درک این حقیقت که هیچ چیز در هستی، جز او، واقعاً وجود ندارد.راز ظریف: این همان «وادی الحیرت» است که در عرفان از آن دم میزنند. جایی که عقل از کار میافتد و زبان بند میآید. راز اینجا این است که تو برای شناختن خدا، نباید چیزی به او «اضافه» کنی، بلکه بایدهر چه را که «غیرِ او»است، از خودت ببری