فرد یا افراد مقدسهالهای از قداست بر گرد برخی چهرهها تنیده میشود؛ چنان که گویی نه انساناند، بلکه آینههایی بیخطا از حقیقت مطلق. در نگاه پیروانشان، آنان هرگز اشتباه نمیکنند؛ این واقعیت نیست که معیار سنجش سخنان آنان باشد، بلکه واقعیت باید خود را با کلماتشان هماهنگ کند. گویی بر فراز برجهای بلند یقین ایستادهاند و هر آنچه بر زبان میآورند، فرمانی است که جهان موظف به اطاعت از آن است.اما حقیقت، این مهمان سرکش، هیچگاه در انحصار کسی نبوده است. با این حال، پیرامون این چهرهها حصاری از تقدس کشیده میشود؛ حصاری که نه تنها آنان را از نقد و پرسش دور میکند، بلکه پیروان را نیز در پناه خود میگیرد. آنان پشت واژههای مبهم، اشارات دوپهلو و جملات کشدار سنگر میسازند و هر بار که واقعیت رخ دیگری نشان میدهد، تفسیری تازه از آستین بیرون میآورند تا ترکهای دیوار یقین را پنهان کنند.در این میان، خطر آنجاست که انسان، انسان بودن را از یاد ببرد؛ فراموش کند که خطا نه نشانه ضعف، بلکه نشانه زیستن است. آنگاه که کسی را فراتر از امکان اشتباه بنشانیم، نه تنها او را از زمین واقعیت جدا کردهایم، بلکه خود نیز در سایه بلند او، چشم بر حقیقت میبندیم. و چه بسیار آسیبها که از همین تقدسهای بیمرز زاده شدهاند؛ از لحظهای که پرسش خاموش شد و ستایش جای اندیشیدن را گرفت.
20:43 - 7 June 2026
602 Views