انسان وقتی قدری پا به سال گذاشت، دیگر «امانتدار یاد» میشود. اگر لحظههای سرشار زندگی را جرقههای فروزانی بگیریم، «یاد» خاکستر آنهاست، و نوشتن ترفندی است به امید آنکه او را به کمند بگیرد. بهراستی انسان بیودیعه یاد چه میبود؟اسلامی ندوشن، محمدعلی، بازتابها، ص۵https://eitaa.com/handschrift