در این شبهایِ بیکسی و تنهایی، بیش از همیشه محتاجِ نگاهِ پدرانهیِ شمایم. دلم از غربتِ این دنیا گرفته و جز شما سنگِ صبوری برایِ بغضهایم نمیشناسم؛ دستم را بگیر که در این تاریکی تنهام ،ای تکیهگاهِ بیکسان، به دادِ دلِ شکسته و تنهایم برس که جز درِ خانهیِ شما پناهی ندارم...
