جنگ، فراتر از میدان نبرد؛ وقتی ذهنها هدف قرار میگیرند!آیا تا به حال فکر کردهاید که چرا در حوادث تلخی مثل «حمله به مدرسه میناب»، دشمن مستقیماً امنیت روانی خانوادهها را هدف میگیرد؟اگر به نظریه معروف دنیل کانمن (برنده نوبل اقتصاد) درباره «سیستمهای تفکر» نگاه کنیم، پاسخ روشنتر میشود:
ما انسانها دو سیستم فکری داریم؛ سیستم اول «سریع و هیجانی» است و سیستم دوم «کند و منطقی». دشمن در جنگهای شناختیِ امروز، دقیقاً میخواهد سیستم دوم (تحلیلگری ما) را از کار بیندازد و ما را در سیستم اول (ترس، خشم و واکنشهای لحظهای) گیر بیندازد.
هدف دشمن چیست؟۱. القای ناامیدی: ایجاد ترس بنیادی در والدین و تبدیل آن به خشم علیه مسئولین کشور.۲. گسست اجتماعی: استفاده از «سوگیریهای شناختی» برای اینکه مردم در لحظات بحرانی، انگشت اتهام را به سمت خودیها بگیرند.
۳. فلج کردن آموزش: تعطیلی مدارس و مختل کردن مسیر علمی کشور، به عنوان یک راهبرد بلندمدت برای تضعیف زیرساختهای فکری نسل بعد.
راهکار چیست؟ما نمیتوانیم اجازه دهیم ذهنمان به زمین بازی آنها تبدیل شود. پاسخ به این حملات فقط «نظامی» نیست؛ بلکه «شناختی» است: ارتقای سواد رسانهای: نگذاریم هر روایتِ سریع و هیجانی، باورهای ما را شکل دهد.
تقویت تفکر انتقادی: یاد بگیریم در بحرانها کمی صبر کنیم و به جای واکنش احساسی، تحلیل کنیم. مطالبه شفافیت: مسئولان باید با اطلاعرسانی دقیق (بهویژه در حوزه آموزش و مدارس)، اجازه ندهند خلأ اطلاعاتی باعث رشد شایعات و حس ناکارآمدی شود.
16:12 - 5 August 2026