آنچه امروز بیش از همه نگرانکننده است، پیام پنهانی است که از دل این سخنان به جامعه صادر میشود، پیامی مبنی بر اینکه دولت به جای حل مشکلات، در حال توصیف آنهاست. به جای اصلاح مسیر، به دنبال مقصر است. این همان چیزی است که در فضای عمومی، به آن «سیاهنمایی مسئولانه» میگویند؛
مسئولیتگریزی یا اعتراف به بیکفایتی؟اظهارات اخیر رئیسجمهور، در جریان سفر به استان قزوین، بار دیگر نشان داد که دولت پس از گذشت ۱۵ ماه از آغاز به کار خود هنوز نتوانسته است نسبت خود را با واقعیتهای اداره کشور روشن کند.
هنگامی که عالیترین مقام قوه مجریه در نشست با فعالان سیاسی استان مدعی میشود «مجلس بودجهای را تصویب میکند که منابعی برای آن وجود ندارد» یا «پروژهها بدون پشتوانه مالی کلنگ زده شدهاند و اکنون بر زمین ماندهاند»، پرسش اساسی این است: مسئول این نابسامانیها چه کسی است؟بودجه کشور را چه کسی مینویسد؟
ساختار اداری را چه کسی اداره میکند؟پروژههای عمرانی را چه کسی کلنگ میزند؟پاسخ هر سه سؤال روشن است: دولت.فراموش شده است یا عامدانه نادیده گرفته میشود که لایحه بودجه از منابع گرفته تا مصارف و هزینهها همگی توسط دولت تدوین و به مجلس تقدیم میشود.
مجلس تنها در مقام رسیدگی و تصویب ظاهر میشود، نه در مقام تهیه و تنظیم. بنابراین آنجا که رئیسجمهور مدعی میشود «بودجهای تصویب شده که منابع ندارد»، در واقع نه از مجلس، بلکه از ناتوانی تیم اقتصادی و بیبرنامگی دولت خود پرده برمیدارد.
همین نکته درباره ساختار اداری و استخدامهای بیقاعده نیز صادق است. آقای پزشکیان میگوید «ساختار بزرگ دولتی و استخدامهای بیقاعده باعث تورم و کسری بودجه شده است»؛ اما آیا او نمیداند که همین ساختار و همین نظام استخدامی تحت نظارت مستقیم دولت و سازمان اداری استخدامی قرار دارد؟
اگر نابسامانی وجود دارد، یا نتیجه ۱۵ ماه مدیریت فعلی است، یا محصول دورههای گذشته که ایشان به عنوان نماینده مجلس باید بر آنها نظارت میکرد. در هر دو صورت، گریزی از مسئولیتِ بر گردن ایشان نیست.اما عجیبتر از همه، سخنان رئیسجمهور درباره پروژههای نیمهتمام است:
«۷ هزار همت پروژه روی زمین مانده،چون بدون تأمین مالی آغاز شده است.» پرسش اینجاست: پروژهها را غیراز عوامل دولت در مناسبتهای مختلف چه کسی کلنگ میزند؟ چه نهادی تعهد ایجاد میکند؟اگر این پروژهها اکنون بر زمین ماندهاند،این اعترافی تلخ و صریح به سوءمدیریت اجرایی است؛نه گزارشی از یک پدیده ناشناخته.
و این سخنان را میتوان مسئولیتگریزی با ظاهر انتقادی نامید.بهجای ارائه برنامه،راهبرد،اصلاح ساختار و پاسخگویی نسبت به عملکرد ضعفها به گردن دیگران انداخته میشود. این در حالی است که پس از یک دوره کامل بودجهنویسی و اجرای همان بودجه، دیگر هیچ توجیهی برای تکرار همان مشکلات باقی نمیماند.
21:31 - 23 November 2025
1351 Views