آدمها آنقدر تشنهٔ تأییدند که حتی نفسکشیدنشان را با نظر جمع تنظیم میکنند؛ بعد هم اسمش را بلوغ میگذارند. کسی که فکر را از دیگری قرض میگیرد، دیر یا زود روحش را هم پس میدهد. حقیقت فقط به کسی رو میکند که از صف تقلیدکنندگان بیرون بزند، حتی اگر تنها بماند.