ایران، فقط یک سرزمین نیست؛ قصهای است که در هر استانش، فصلی از عشق نوشته شده است.از گیلان، جایی که باران روی شانههای جنگل آواز میخواند، تا مازندران که عطر دریا و شالیزار در جان آدم مینشیند.از اردبیل و آذربایجان شرقی و آذربایجان غربی، سرزمین غیرت و تاریخ، تا زنجان و قزوین که خاطرات کهن را در کوچههایشان نفس میکشند.تهران، قلب همیشه بیدار ایران؛البرز، همسایه کوههای استوار؛سمنان، جادهای میان کویر و آسمان؛و گلستان، تابلویی از رنگهای خداوند.در غرب، کردستان، کرمانشاه، همدان، لرستان و ایلام، سرزمین مردمانی با دلهایی به وسعت کوههای زاگرس؛ مردمانی که مهربانی و شجاعت را در کنار هم معنا کردهاند.در مرکز، اصفهان، نصف جهان؛یزد، شهر بادگیرها و قناتها؛قم، شهر ایمان؛و مرکزی، دیاری که ریشههای تلاش در خاکش تنیده شده است.در جنوب، خوزستان، سرزمین نخل و رود؛بوشهر، همآغوش خلیج فارس؛فارس، زادگاه شعر و شکوه؛کهگیلویه و بویراحمد، چهارمحال و بختیاری، سرزمین چشمهها و دلاوری؛و هرمزگان، جایی که خورشید هر روز در آبی بیکران خلیج فارس لبخند میزند.در شرق، کرمان، دیار کویر و استقامت؛خراسان رضوی، خراسان شمالی و خراسان جنوبی، سرزمین خورشید، فرهنگ و معنویت؛و سیستان و بلوچستان، سرزمین صبوری، اصالت و افقهای بیپایان.و سرانجام، از رشت تا بندرعباس، از بلندای سبلان تا کرانههای مکران، از جنگل تا کویر، از برف تا دریا، یک نام در قلب همه ما میدرخشد؛ ایران.ایران یعنی خانهای که هر استانش ضربان یک قلب است، هر شهرش خاطرهای ماندگار، و هر وجب از خاکش، تکهای از جان ما. تا وقتی این سرزمین نفس میکشد، عشق به ایران در دل فرزندانش جاودانه خواهد ماند.#ایران_زیبا