آیا در سپهر سیاسی ما، حقیقت به اسارت برچسبها درآمده است؟چگونه است که عقلانیت و درایت، در ترازوی گفتمان رایج،تنها به گروهی بخشیده میشود که پیشینه شان مشحون از گسست با منافع ملی است و در مقابل وفاداری به آرمانهای میهنی نشان زوال عقل و بی سوادی و زیستن در انجماد تاریخی انگاشته میشود؟