یک سال از آن دوازده روز گذشت.آنان که رفتند، در تاریکیِ خاک نخفتند؛ بلکه به بلندا پر کشیدند و بر سینهٔ آسمان نشستند. حالا اگر در دل شبهای پراندوه و تاریک سر به آسمان بلند کنی، میبینی که نام هر کدامشان شده است یک ستاره. ستارههایی که نه از جنس آتش، که از جنس غیرت و عشقاند.این ستارهها فقط برای زیبایی نمیدرخشند؛ نور هر کدامشان، چراغ راهی است در دل تاریکیهای روزگار. هر بار که مسیر گم میشود، هر بار که سایههای ترس و ناامیدی قد میکشند، کافی است به آن بالا نگاه کنی. سوسوی این ستارگان روشن، امتداد همان نگاههای پرامیدی است که روزی برای دفاع از این آب و خاک درخشیدند.خونشان روی زمین نماند، بلکه به نور تبدیل شد تا قطبنمای مسیر ما باشد. تا زمانی که این ستارهها در آسمانِ یاد و خاطرهٔ ما میدرخشند، هیچ مسافری در تاریکی گم نخواهد شد و هیچ راهی بیچراغ نخواهد ماند. آنها رفتند تا خورشیدِ فردا طلوع کند، و تا آن روز، با نور خود بیدارمان نگه میدارند.
19:45 - 13 June 2026