ریشهداری بدون حرکت، به تعصب میرسد.جریان بدون ریشه، به سرگردانی.خِرَد، درست در نقطهی تلاقی این دو شکل میگیرد:استواری در بنیاد،و سیالیت در مسیر.شاید هنر زندگی همین باشد؛آنقدر عمیق باشیم که طوفان ما را نکند،و آنقدر روان که سنگها ما را متوقف نکنند.
