تعریف اسلامی از هنر و رابطه آن با رکود نوآوری و خلاقیت.
Replying toاولن که هیچ لزومی نداره به خاطر تاکید بر محتوا فرم به فراموشی سپرده بشه ثانین این مغلطه شما توجیه همیشگی هنرمندای ایرانی برای بی کفایتی هنری خودشونه. الان مثلن اگه ایدئولوژی سینماگرا رو محدود نمیکرد چه گلی میخواستن به سر سینما بزنن؟هالیوود در اوج دوران طلایی خودش حتی از سینمای ماهم چارچوب دارتر بود
@Mathew3dReplying to۱.این هالیودی که میگید در اوج چهارچوبش، باز با محدودیت سینمای ما روبرو نبود چون سینمای ایران محدودیتش صرفا از جنس آزادی زن نیست؛ بلکه محدودیتش خیلی گستردهتر و تماما ایدئولوژیکه.۲.تنها کسانی که در سینمای ایران حرفی برای گفتن داشتن، از بین همین افرادی که شما بهشون میگید بیکفایت در اومدن.
@Mathew3dمنظورمون از محدودیت صرفا نمایش یک سری حرکات و پوشش خاص هم نیست. مثلا یک سیستم رانتی دولتی فاسد در سینما ایجاد میشه که نه تنها امکان رشد یک نخبه هنری تازه ورود کرده رو فراهم نمیکنه بلکه مانعی هم سر راهش قرار میده. چون اساسا دنبال یک رویکرد خاص در سینما است و به سایر نگاهها اهمیتی نمیده.
Replying toامروز کوپن ساید فرهیختهم رو کامل تو ویراستی خرج کردم فقط بخش دلقکم باقی موندهولی خب اجالتن و خلاصه میگم: حرفتون غلطه (قبول کن دیگه حوصله ندارم توضیح بدم)
@Ashiane2dReplying to andبه عنوان مخاطب شخصِ سوم خوشحال میشیم زمانی که ساید فرهیختهتون شارژ شد جوابیهتون رو بخونیم.
Replying to andandاصلا یه سوال.. کی هنر اونقدر پوچ شد که فقط توی زیبایی تعریف بشه؟ هنر (در تمام انواعش) یه زبان بود، یه راه انتقال مفاهیم، نمایش واقعیت یا... که جنبه های زیبایی شناختیش یکی از نقاط قوتش بود. هنر صِرف دقیقا کارکردش چیه؟
اون ایده و موضوع رو بعضی ایدئولوژی ها تایید و برخی تکذیب میکنن و انگار اون هنرِ برآمده از ایده های شخصی غیر ایدئولوژیک، در نهایت به تقویت یا تضعیف یه ایدئولوژی کمک میکنه. در هر حال به طور مستقیم یا غیر مستقیم ته هنر به ایدئولوژی ختم میشه که اساسا هم چیز بدی نیست، مگر اینکه وارد فاز پروپاگاندا بشه.