همیشه با خودم فکر میکنم اونی که امام حسین و ائمه توی دلش نیستن، وقتی دلش میگیره به کی پناه میبره؟ به کی دلش قرصه؟چه دنیای پوچیه دنیای بی حسین من طیب و طاهر نیستم، پر از گناه و معصیتم ؛ ولی با همهی اینا، اگه امام حسین توی ذهن و قلبم نبود، واقعاً نمیدونم چطور باید زندگی میکردم.برای من، حسین فقط یه اسم نیست؛ یه پناهه، یه تکیهگاهه، یه نور وسط این همه تاریکی.شاید خیلیها از راههای دیگه آروم بشن، ولی برای من آرامش، اسمش حسینِ…ممنونم آقاجانم برای داشتنت »
20:01 - 22 May 2026