حکمت سی و پنجم نهج البلاغهکسی که در انجام کاری که مردم خوش ندارند،شتاب کند،دربارهٔ او حرف و حدیثی خواهند گفت که نمی دانند.بازنشر با شما🌹ذکرُ علیٍ العبادة
شرح حکمتامام عليه السلام در اين سخن پربار مى‌فرمايد: «كسى كه در انجام دادن امورى كه مردم ناخوش دارند به آنها شتاب كند، مردم نسبت‌هاى ناروايى به او مى‌دهند»؛ (مَنْ‌ أَسْرَعَ‌ إِلَى النَّاسِ‌ بِمَا يَكْرَهُونَ‌، قَالُوا فِيهِ‌ بِمَا لَا يَعْلَمُونَ‌) . عيب‌جويى و ذكر عيوب مردم هرچند آشكار باشد كارى است بسيار ناپسند و اگر كسى نيت امر به معروف و نهى از منكر داشته باشد نبايد منكراتى را كه از بعضى سر زده آشكارا و در ملأ عام بگويد، بلكه اين‌گونه تذكرات بايد خصوصى و مخفيانه باشد؛ ولى به هر حال از آنجا كه مردم از گفتن عيوب و كارهاى زشتشان به صورت آشكارا ناراحت مى‌شوند و در مقام دفاع از خود بر مى‌آيند يكى از طرق(راه های) دفاع اين است كه گوينده را متهم به امورى مى‌كنند كه چه بسا واقعيت هم نداشته باشد تا از اين طريق ارزش سخنان او را بكاهند و بگويند: فرد آلوده حق ندارد ديگران را به آلوده بودن متهم كند. بنابراين اگر انسان بخواهد مردم احترام او را حفظ كنند و نسبت‌هاى ناروا به او ندهند و حتى عيوب پنهانى او را آشكار نسازند بايد از تعبيراتى كه سبب ناراحتى مردم مى‌شود بپرهيزد و در يك كلمه، بايد احترام مردم را حفظ كرد تا آنها احترام انسان را حفظ كنند و لذا در ذيل اين جمله در خطبۀ «وسيله» آمده است: «وَ مَنْ‌ تَتَبَّعَ‌ مَسَاوِئَ‌ الْعِبَادِ فَقَدْ نَحَلَهُمْ‌ عِرْضَهُ‌. وَ مَنْ‌ سَعى بِالنَّميمَةِ‌ حَذِرَهُ‌ الْبَعيدُ وَمَقَتَهُ‌ الْقَريبُ‌؛ كسى كه در جستجوى عيوب مردم باشد آبروى خود را به آنها بخشيده و كسى كه سخن‌چينى كند افراد دور از او اجتناب مى‌كنند و نزديكانش او را دشمن مى‌دارند».
مرحوم علامۀ مجلسى در جلد 72 بحار الانوار در باب «تَتَبَّعُ‌ عُيُوبِ‌ النّٰاسِ‌ وَ إفْشٰاءِهٰا» روايت جالبى از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل مى‌كند كه فرمود: «كَانَ‌ بِالْمَدِينَةِ‌ أَقْوَامٌ‌ لَهُمْ‌ عُيُوبٌ‌ فَسَكَتُوا عَنْ‌ عُيُوبِ‌ النَّاسِ‌ فَأَسْكَتَ‌ اللَّهُ‌ عَنْ‌ عُيُوبِهِمُ‌ النَّاسَ‌ فَمَاتُوا وَ لَا عُيُوبَ‌ لَهُمْ‌ عِنْدَ النَّاسِ‌ وَ كَانَ‌ بِالْمَدِينَةِ‌ أَقْوَامٌ‌ لَا عُيُوبَ‌ لَهُمْ‌ فَتَكَلَّمُوا فِي عُيُوبِ‌ النَّاسِ‌ فَأَظْهَرَ اللَّهُ‌ لَهُمْ‌ عُيُوباً لَمْ‌ يَزَالُوا يُعْرَفُونَ‌ بِهَا إِلَى أَنْ‌ مَاتُوا؛ در مدينه اقوامى داراى عيوبى بودند آنها از ذكر عيوب مردم سكوت كردند، خداوند هم مردم را از ذكر عيوب آنها ساكت كرد.آیت الله مکارم شیرازی(حفظه الله)
21:49 - 12 April 2026
social
Quran and Atrat
Hadith