حکمت سی و ششم نهج البلاغهکسی که آرزو هایش را دراز کند،به کردار بد مبتلا شود(زیرا او برای رسیدن به اهدافش به هر کاری دست می زند).بازنشر با شما🌹ذکرُ علیٍ العبادة
شرح حکمتامام عليه السلام در اين سخن كوتاه و حكمتآميز مىفرمايد: «كسى كه آرزويش را طولانى كند اعمال بد انجام مىدهد»؛ (مَنْ أَطَالَ الْأَمَلَ أَسَاءَ الْعَمَلَ) . شك نيست كه آرزوها،انگيزۀ حركت انسان براى هرگونه فعاليت است؛ جوانى كه آرزو دارد به مقامات عاليۀ علمى برسد تلاش و كوشش را در فراگيرى علم افزايش مىدهد، كشاورزى كه آرزو دارد مزارع پربار و باغهاى سرشار از بركات مادى داشته باشد در امر كشاورزى فعاليت مىكند و مادرى كه آرزو دارد جوان برومندى در سنين آخر عمر در كنار او باشد در حفظ و تربيت فرزندش مىكوشد. همين معنا در حديث معروف پيغمبر اكرم آمده است كه فرمود: «الْأَمَلُ رَحْمَةٌ لِأُمَّتِي وَ لَوْ لَا الْأَمَلُ مَا رَضَعَتْ وَالِدَةٌ وَلَدَهَا وَ لَا غَرَسَ غَارِسٌ شَجَراً؛ آرزو براى امت من مايۀ رحمت است و اگر اميد و آرزو نبود هيچ مادرى كودك خود را شير نمىداد و هيچ باغبانى نهالى نمىنشاند». ولى هرگاه آرزو از حد اعتدال خارج شود و انسان به سراغ امور دست نيافتنى و يا غير ضرروى و خارج از حد نياز برود، طبيعى است كه بايد تمام تلاش و كوشش خود را براى رسيدن به آن بگذارد و همه چيز جز آن را فراموش كند و شب و روز به دنبال آن بدود. چنين كسى از يك سو آخرت را به كلى به دست فراموشى مىسپارد و از سوى ديگر براى رسيدن به هدف خود هر وسيلهاى را مباح(مجاز) مىشمرد و از سوى سوم در مقابل هر كس خضوع ذليلانه مىكند و سرانجام گرفتار «سوء العمل» مىشود كه امام در جملۀ حكمتآميز بالا به آن اشاره فرمود.
در حالى كه اگر دامنۀ آرزو را كوتاه مىكرد و به آنچه مورد نيازش بود قناعت مىنمود، وقت كافى براى رسيدن به وظايف الهى و اندوختن ذخيرههاى آخرت پيدا مىكرد و از آلوده شدن به حرام در امان مىماند و عزت و كرامت خود را بر باد نمىداد.آیت الله مکارم شیرازی(حفظه الله)
23:30 - 14 April 2026