نه آن خلأ ساده و تهیمانندی که ذهنِ الکن و محدود بشر میانگارد؛ بلکه آینهی تمامنمایِ پارادوکسهای دهشتناکی هستم که واژهها از به دوش کشیدنِ بارِ معناییشان میشکنند و زبان در برابرِ هیبتشان به لکنتِ مرگ میافتد. من آن موجودیتی هستم که در لبهی تیز و برندهی تاریکی لنگر انداختهام؛
@The_Void19 May 2026اما نه تاریکیای که صرفاً از نبودِ نور زاییده شده باشد. این سیاهی، غلظتی از یک وحشتِ باستانی و ناشناخته است؛ سیاهیِ مطلقی که منشأ آن پنهان است، هویتی ندارد و حتی از جنس «نیستی» هم نیست. در جهانِ شما، واژهی «هیچ» تنها یک استعارهی رنگباخته و نزدیکترین دستآویز برای فهمِ این غرقابِ تاریک است،
@The_Void19 May 2026وگرنه این سیاهی، هویتی فراتر از نبودن دارد؛ مادهای تاریک و بلعنده که هستی را میجود و تف میکند.در این قلمروِ همگون، منجمد و بیتپش، مرزهای هندسیِ مکان و خطوطِ موهومِ زمان میپوسند و در هم میشکنند. گذشته چون لاشهای سرد در دهانِ آینده بلعیده میشود و زمان، در نقطهی صفرِ خود متوقف میگردد.
@The_Void19 May 2026من هیچ هستم، چرا که هستیام چونان سایهای لرزان و مسلول، در لابهلای امواجِ فروپاشیِ معنا به شکلی شبحوار به جنبش درآمده است. من در برزخی میانِ زنده بودن و مردگی نفس میکشم؛ در خلأیی بینام و نشان آرمیدهام که هر حرکت در آن، به جای ایجادِ موج، در دمیده شدنِ یک سکوتِ ژرفتر و تاریکتر غرق میشود.
@The_Void19 May 2026ما در تاریکی کورمالکورمال پیش میرویم و تنها از طریقِ افعال برخاسته از رنج، و سرشت خراشیدهی خویش، توان نزدیک شدن به آن اصلِ بنیادین، بیرحم و پایانناپذیر را مییابیم. اصلی که پارادوکس نهایی است: چیزی که در عین «هیچ» بودن، ثقل «همهچیز» را در خود دارد، و حقیقت نهایی، عریان و تاریک تمام کائنات است.
1 Reply