Rahgozar

به حباب نگران لب یک رود قسم و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت غصه هم خواهد رفت آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند لحظه ها عریانند به تن لحظه خود جامه اندوه مپوشان هرگز تو به آیینه،نه! آیینه به تو خیره شده ست تو اگر خنده کنی او به تو خواهد خندید و اگر بغض کنی آه از آیینه دنیا، که چه ها خواهد کرد گنجه دیروزت، پر شد از حسرت و اندوه و چه حیف! بسته های فردا، همه ای کاش ای کاش! ظرف این لحظه، ولیکن خالی ست ساحت سینه، پذیرای چه کس خواهد بود غم که از راه رسید، در این خانه بر او باز مکن تا خدا، یک رگ گردن باقی ست تا خدا مانده، به غم وعده این خانه مده...

غزل شماره ۲۰۵ - حضرت حافظ تا ز میخانه و مِی نام و نشان خواهد بود سرِ ما خاکِ رَهِ پیرِ مُغان خواهد بود حلقهٔ پیرِ مغان از ازلم در گوش است بر همانیم که بودیم و همان خواهد بود بر سرِ تربتِ ما چون گذری همّت خواه که زیارتگَهِ رِندانِ جهان خواهد بود برو ای زاهدِ خودبین که ز چشمِ من و تو رازِ این پرده نهان است و نهان خواهد بود تُرکِ عاشق‌کُشِ من مست برون رفت امروز تا دگر خونِ که از دیده روان خواهد بود چشمم آن دَم که ز شوقِ تو نَهَد سر به لَحَد تا دَمِ صبحِ قیامت نگران خواهد بود بختِ حافظ گر از این گونه مدد خواهد کرد زلفِ معشوقه به دستِ دگران خواهد بود

در اولین سقوط: به بال‌هایت ایمان خواهی آورد.

خفته ها! زنگ چیز خوبی نیست شیشه ها! سنگ چیز خوبی نیست وصله ها را به من بچسبانید به شما انگ چیز خوبی نیست های! عاشق نشو نمی دانی که دل تنگ چیز خوبی نیست کری از پیش یک سه تار گذشت گفت: آهنگ چیز خوبی نیست گفته بودی شهید یعنی چه پسرم! جنگ چیز خوبی نیست.

ما دوام آوردیم، عجیب دوام آوردیم. اما فرق بود میان دوام آوردن ما و دوام آوردن آدم‌های دیگر. فرق بود میان رسیدن ما و رسیدن آدم‌های دیگر. که جایی که آنان راه می رفتند، ما می‌دویدیم، جایی که آن ها می‌دویدند، ما سینه خیز می‌رفتیم. تمام مردم جهان زندگی می‌کردند و ما، فقط داشتیم زنده می‌ماندیم.

زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست! هر کسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود، صحنه پیوسته به جاست. خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد.

اسنیپ حکم اون پدری داشت برای هری که همیشه دستش پشت هری بود و هری نمیدونست