او از احتمال بالای حمله خبر داشت و بهخوبی میدانست هدف ترور استپینوشت: از این رو تمام فرماندهان را یکجا به انجا دعوت کرد
او ایستاده مُردفارغ از این که سرسپرده، دلسپرده، ملتزم، منتقد یا مخالف او باشیم،او را مرجع دینی بدانیم،یا رهبر مذهبی شیعیان جهان،یا رهبر سیاسی جبهه مقاومت،یا رهبر قانونی نظام ج.ا.ا،یا حتی نماد یک دوره تاریخی،چه در مبارزهاش پیروز میدان خاورمیانه،چه شهادتش را شکست و پایانِ حضورش،۱/۸
حقیقت انکارناپذیر اما این است که میلیونها ایرانی، با چشمانی اشکبار و دلی اندوهبار، به سوگواریش ایستادهاند و وداعش را بهدرود میگویند.عاشقانش او را «پدر» خواندهاند و دوستدارانش، نماد حراست از ایران.دوست و دشمن معترفند مهمترین سیاستمداری بود که چون خاری در چشمان نتانیاهو و ترامپ نشست،۲/۸
چنانکه ایرانِ خامنهای را «اختاپوس»، «سرِ مار» و «محور شرارت» نامیدند!اما سؤال میلیوندلاری در این میان،نه این است که آیا او در تحقق ایده جبهه مقاومت موفق بود یا جان بر سر آن نهاد؟نه این که در بازی نابرابر مقاومت در برابر استکبار جهانی و صهیونیسم جنایتکار برنده شد یا بازنده؟نه این۳/۸
که ایدهاش درباره «دیوار آتش» پیرامون اسرائیل درست بود یا اشتباه محاسباتی؟و نه پرسشهای محل بحث دیگر بین موافقان و مخالفان از نحلههای فکری گوناگون؛بلکه به نظرم این است کهچرا مردمی که سالها از تقابل با آمریکا و اسرائیل آسیب دیدهاند —امروز نیز جنگزده، پریشان، آواره، و عزیز ازدستداده،۴/۸
چون پدران و مادران شجرهطیبهٔ میناب — به جای نفرت از او به خاطر سیاستهایش،چنین پرشور، دلسوخته و پرشکوه، پیکر بیجان او و خانوادهاش را بدرقه میکنند و یادش را گرامی میدارند؟شاید شماری از حاضران، معتقدان مذهبی بودند؛شاید دلسپردگانِ پدر بودند؛شاید گروهی نیز این تشییع را نمایش غیرت ملی۵/۸
در برابر یورش مغولوار آمریکا و اسرائیل میدانستند؛و شاید انگیزههای دیگر...اما «شاید»ی بزرگتر گمانم اینجاست:ایران در تاریخ خود بارها مورد حمله و تجاوز خارجی قرار گرفته، بنابراین در ژنتیک فرهنگیاش جنگاوری در دفاع از میهن ریشه دوانده و تحسین شده است؛این ملت برای فرمانده و رهبری که۶/۸
در لحظهٔ حملهٔ دشمن، در پناهگاهی امنتر از مردمش جای نگرفت، احترام ویژهای قائل است:کسی که چون خودشان بود — شجاع، بیپناه، و به مقاومت ایستاده ✊چنان که فرزندش گفت «بازوی قطعشدهاش مشت گرهکرده داشت»او از احتمال بالای حمله خبر داشت و بهخوبی میدانست هدف ترور است،اما به پناهگاه نرفت؛۷/۸
در دفتر کارش ماند،در میدان جنگ ماند — میدانی به پهنهٔ جغرافیای ایران، که هدف تاختوتاز جنگندهها و بمبافکنهای دشمن شد —نه گریخت، و نه تسلیم شد،حسینوار، مرگ خود را چون سلاحی برای بیداری ملت برگزید،و «ایستاده مُرد».و اکنون ملتِ مبعوثشده در رثایش، بر سینه و سر میزند...۸/۸
04:08 - 7 July 2026
262 Views